Και ξαφνικά… Λαϊκές συνελεύσεις!

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες στην πλατεία συντάγματος  γύρω από το λευκό πύργο στη Θεσσαλονίκη, σε κεντρικές πλατείες άλλων πόλεων της Ελλάδας είναι πρωτόγνωρο! Στο σύνταγμα εκατοντάδες άνθρωποι (χτες θα έπρεπε σίγουρα να είναι 2000) γύρω από μια πρόχειρη μικροφωνική παίρνουν το λόγο και μιλάνε σε λαϊκές συνελεύσεις που κρατάν από το απόγευμα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, συζητούν για το γιατί βρίσκονται εκεί, γιατί βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες, τί θέλουν, τί περιμένουν. Άνθρωποι όλων των ηλικιών λένε από το μακρύ και το κοντό τους μέχρι το…»τί να κάνουμε» μέσα σε κλίμα ωριμότητας και σεβασμού, που αν μη τι άλλο, φανερώνει πως γι αυτούς τους ανθρώπους η διαδικασία που εξελίσσεται  εκεί  είναι σημαντική, αναγκαία, πρέπει να διαφυλλαχτεί.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των πολιτικών χώρων, με θυμό για τους λόγους για τους οποίους βρίσκονται εκεί, με αγωνία για το τί θα γίνει αύριο, αλλά με ενθουσιασμό και συγκίνηση γι αυτό που συμβαίνει, δημιουργούν  στις πλατείες των πόλεων κλίμα άλλων εποχών, που μέχρι προχτές (κυριολεκτικά προχτές) έμοιαζε χαμένο για πάντα κάτω από το γκρίζο της Ελλάδας του μνημονίου, κάτω από τον τρόμο των δελτίων των 8, τη βία των δρόμων της Αθήνας τις τελευταίες εβδομάδες. Κι ακόμη περισσότερο, χαμένο κάτω από δεκαετίες αλλοτρίωσης, ανοησίας και ηλιθιότητας, κατανάλωσης, ιδιώτευσης  και κατακερματισμού. Ένα κλίμα του οποίου φορέας είχε αυτοανακυρηχθεί εργολαβικά,  για χρόνια ολόκληρα,  η συστημική «αμφισβήτηση», που το μετέτρεψε  σε φρανκενστάιν, κλείνοντάς το στα στεγανά των μέτρων της, συντηρώντας μαγαζιά και παραμάγαζα, ορίζοντας την εκτροπή από την κανονικότητα ως γενικευμένο μπάχαλο, ακρωτηριάζοντας την πολιτική έκφραση και τον αντισυστημικό λόγο, δείχνοντας τελικά τα όριά της στον Δεκέμβρη του ’08.

Κι όμως τις τελευταίες μέρες φαίνεται να γεννιέται ένα νέο κίνημα, δυναμικό, δημιουργικό, επίκαιρο και ανέλπιστα ώριμο, γιατί βγαίνει μέσα από την ανάγκη. Την ανάγκη για ένα νέο «εμείς» απέναντι στην επίθεση που δέχεται ο λαός αυτής της χώρας, την ανάγκη για έκφραση, για αντίδραση στην ανημπόρια στην οποία μας ρίχνει ο κυρίαρχος λόγος των εγχώριων και διεθνών ελίτ, του πολιτικού τους προσωπικού και των μιντιακών τους φερέφωνων. Την ανάγκη ψυχικής ανάτασης ενάντια στη αγωνία για το άυριο, μαζί με όλους εκείνους που τους ενώνει μια κοινή μοίρα, μακρυά από τους χομπίστες της αποψάρας και τους επαγγελματίες της διεκδίκησης.

Νέοι πόλοι μη-κανονικότητας λοιπόν, στα κέντρα των ελληνικών πόλεων, ξανά πραγματική πολιτική απο «τα κάτω». Στο σύνταγμα δημιουργούνται ομάδες εργασίας με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, γιατί υπάρχει η πίστη ότι αυτό που γίνεται γίνεται για να διαρκέσει, ομάδες επισιτισμού, ομάδες τύπου, μεταφράσεων, καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, ομάδες περιφρούρησης, ομάδες καθαριότητας και άλλες. Βασικός προβληματισμός, η διαφύλαξη του ειρηνικού χαρακτήρα των εκδηλώσεων, τρόποι συν-απόφασης, τρόποι έκφρασης αιτημάτων, μια πρώτη έκφραση του κλίματος των συνελεύσεων σε ένα κείμενο, τρόποι διάχυσης των συνελεύσεων στις γειτονιές κ.α. Τα λίγα «εκτός-θέματος» δεν λοίπουν βέβαια. Από Ελληνάρες με περικεφαλαίες (!) μέχρι ανθρώπους που δεν είχαν βγει ποτέ στο δρόμο για να διεκδικήσουν και να διαμαρτυρυθούν, παρά για να πανηγυρίσουν για το euro ή τη eurovision και έχουν ένα χαρακτηριστικό μούδιασμα καθώς φυσάνε τη σφυρίχτρα τους. Από την άλλη, ένα κομμάτι της συστημικής αμφισβήτησης που λέγαμε πιο πάνω, αν και το μεγαλύτερο μέρος της σνομπάρει ακόμη το «απολιτίκ» του πράγματος (παρόλο που νομίζω ότι σύντομα θα καταλάβουν τί συμβαίνει). Αυτοί που συμμετέχουν ωστόσο, εμφανίζουν κάποια προβλήματα προσαρμογής, μιας και είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που πηγαίνουν καλεσμένοι σε…γιορτή άλλων, και μάλιστα σε «χωράφια» που θεωρούν κατεξοχήν δικά τους. Κατεβαίνουν λοιπόν κρατώντας σημαίες της Αργεντινής, της Αιγύπτου, της Τυνησίας, της Παλαιστίνης, αλλά βασικός τους προβληματισμός στις κουβέντες είναι κάτι σαν «έλεος μ’αυτές τις ελληνικές σημαίες στο σύνταγμα», ενώ βιάζονται να διορθώσουν το «Έλληνες» σε «άνθρωποι».  Τώρα βέβαια το γιατί ο Αιγύπτιος δικαιούται να ανεμίζει τη σημαία του στην πλατεία Ταχρίρ (και ο Έλληνας καταναλωτής του συμβολισμού  της αιγυπτιακής εξέγερσης επίσης), αλλά ο Έλληνας διαμαρτυρόμενος στο σύνταγμα δεν δικαιούται να κρατάει την Ελληνική, είναι άλλο θέμα…

Ωστόσο σε γενικές γραμμές, τόσο η προσέλευση του κόσμου, που συνεχίζεται για τέταρτη μέρα σήμερα, όσο και το επίπεδο των συνελεύσεων, η συμμετοχή και ο ενθουσιασμός, είναι εντυπωσιακά. Είναι ένα κίνημα εν τη γενέσει, που χρειάζεται τη στήριξη όλων. Πρώτον, γιατί βγαίνει μέσα από πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και γι αυτό είναι αυθεντικό και δημιουργικό. Δεύτερον, γιατί μπορεί να κινητοποιήσει κόσμο που είτε «ξύπνησε» προχτές, όπως γράφανε τα πανώ της πρώτης μέρας, ως απάντηση στους Ισπανούς, είτε δεν «χωράει» (πια) στα παραδοσιακά σχήματα της μεταπολιτευτικής αμφισβήτησης. Και τρίτον, γιατί αν η συμμετοχή του κομου φθίνει, είναι θέμα χρόνου να εκφυλλιστούν οι συνελεύσεις σε ένα ακόμη από τα τόσα μαγαζάκια «πολιτικής» αυτοαναφοράς, που δεν αφορούν κανέναν. Και αν η «επιστροφή στην κανονικότητα», που τόσο φοβόταν ο Δεκέμβρης του ’08, τότε δεν σήμαινε παρά «τέρμα το καγκελάκι, έχουμε και δουλειές», τώρα σημαίνει πραγματικά πολλά, και δουλείες δεν υπάρχουν ως γνωστόν…

Τελειώνω με το ψήφισμα της χτεσινής συνέλευσης από εδώ.

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s